Marion: Gelecekten mi geliyorsun?
Nelly: Arkandaki yoldan geliyorum.

Petite Maman, 2021

Büyüme hikâyelerini ustalıkla anlatan Céline Sciamma’nın son filmi Petite Maman (2021) dokusundaki ayrılık, kayıp ve yas kavramlarını sekiz yaşındaki Nelly adında bir kız çocuğunun gözünden anlatıyor. Sciamma zamanda yolculuk temasıyla birlikte yatay bir çizgi çekerek nesilleri bir araya getiriyor. Böylelikle nesiller arasındaki mesafe kapanıyor ve derinden bir anlaşılma hissi filme yayılıyor. Her birimiz hayatımız boyunca kayıpla baş etmek durumunda kaldığımız için film farklı yaşlardan ve farklı kültürlerden izleyicilere sesini duyurmakta da zorluk çekmiyor. Çünkü her izleyicinin içindeki en temel meseleye dokunuyor, herkes kendinden bir şey buluyor: Anneden ayrılık.

…

Film sekiz yaşında bir kız çocuğu olan Nelly’nin bakımevinde yaşlı kadınlarla tek tek vedalaşmasıyla başlar. Daha sonra neredeyse boşaltılmış bir oda ile karşılaşırız. Bir kadın hüzünlü bir şekilde eşyaları toplamaktadır. Bu kadın Nelly’nin annesi Marion’dur. Nelly meraklı gözlerle annesini izler. Biraz sonra Marion’un bu odanın penceresinin önünde sırtı izleyiciye dönük bir şekilde oturup kaldığını görürüz. Bu çekimde Marion’un yaşını kestirmekte güçlük çekeriz, yetişkin midir yoksa bir çocuk mudur? Filmin geri kalanı için ipucu niteliğinde olan bu kare bize ayrıca şunları da sordurur: Yetişkin bir kadın nasıl çocuk gibi görünebilir? Ve hangi şartlar onu bir çocuğa dönüştürebilir?

Petite Maman filmini psikanalitik açıdan ele aldığım yazının geri kalanını okumak için SanatKritik’teki Psikanalitik Seyir köşeme buradan ulaşabilirsiniz.